niedziela, 11 kwietnia 2010

Kultura

Włochy są krajem prawie jednonarodowościowym. Jedynie pewne wymieszanie kultur można zauważyć na terenach przygranicznych w północnej części kraju, gdzie oprócz włoskiego obowiązują języki słoweński lub francuski (w zależności od graniczącego państwa). Odrębnością odznaczają się zwłaszcza wyspy, a mieszkańcy Sardynii uważani są przez niektórych za odrębny naród. Jednak to właśnie Sardynia była inicjatorką zjednoczenia kraju w XIX wieku.

Rytm życia rodzinnego wyznaczony jest przez zwyczaje i tradycje religijne. Nie ma tu jednak zbyt wielu świąt ogólnonarodowych, za to jest bardzo dużo świąt lokalnych, które obchodzone są niezwykle hucznie. Najczęstszą okazją są dni patronów miejscowości. Podczas wszystkich świąt najbardziej rozpowszechnioną tradycją są procesje. Obnoszone są wtedy relikwie i podobizny świętego. Całości towarzyszy wrzawa, muzyka oraz występy, przypominające spektakl teatralny. Największe uroczystości obchodzone są podczas Wielkanocy, począwszy od Wielkiego Piątku. Wówczas to procesje przemierzają ulice i obnoszą figury ukrzyżowanego Chrystusa. Wśród uczestników wyróżniają się zakapturzone postacie w habitach, śpiewające pokutne pieśni.

Uroczystości te odbywają się one głównie na zachodnim wybrzeżu Sycylii oraz w miastach południa, np. w Tarencie, Reggio. Natomiast w Wielką Sobotę przez ulice Nocera Tirinesa w Kalabrii przechodzi procesja biczowników.

Przed Bożym Narodzeniem w Neapolu odbywają się targi szopek. Tradycja żywej szopki pochodzi od św. Franciszka z Asyżu, który jako pierwszy ją zainicjował.

Obchodzi się tu również dzień Wszystkich Świętych. Zwyczaje nakazują, aby w ten dzień dzieci otrzymywały prezenty od rodziców w imieniu zmarłych krewnych.

Słynny jest również karnawał w Wenecji, który trwa przez pięć dni przed Środą Popielcową. Jest to wielka parada kostiumów i ręcznie wykonywanych masek. Na ten tydzień przyjeżdża do Wenecji wielu turystów, których głównym celem jest uczestniczenie w tych uroczystościach.

Pomimo że Włochy są państwem praktycznie jednonarodowościowym, częściej odczuwane jest ich przywiązanie do danego regionu niż do całego kraju. Odmienność poszczególnych regionów przejawia się w lokalnych tradycjach kulturowych, standardzie życia, dialektach, a także w krajobrazie.

Kultura i tradycja artystyczna Włoch wywarła ogromny wpływ na sztukę i kulturę innych krajów Europy. Niemal każdy zna takie nazwiska jak Leonardo da Vinci, Michał Anioł czy Botticelli.

Ich dzieła, często nawet nie kojarzone ze swoimi autorami, weszły na stałe do kanonu sztuki: "Mona Lisa", Kaplica Sykstyńska lub Pieta. Florencja, Rzym, Wenecja to miasta, do których zdąża wielu Europejczyków chcących poznać swoje kulturowe korzenie.

piątek, 9 kwietnia 2010

Gospodarka

Włochy są krajem wysoko rozwiniętym, jedną z europejskich i światowych potęg gospodarczych; 2007 wartość produktu krajowego wynosiła 1786 mld dolarów USA — 4. miejsce w Europie po Niemczech, Wielkiej Brytanii i Francji, 10. — w świecie; produkt krajowy brutto na 1 mieszkańca wg parytetu siły nabywczej 30,4 tys. dolarów USA (2007).

Włochy posiadają różnorodne, ale mało zasobne złoża surowców miner.; górnictwo odgrywa coraz mniejszą rolę w gospodarce z powodu wyczerpania wielu złóż bądź nieopłacalności wydobycia.

Użytki rolne zajmują 51,2% pow. kraju, w tym grunty orne i sady — 36,7% pow. (2002); struktura użytkowania ziemi jak również charakter produkcji rolnej i jej towarowość są zróżnicowane regionalnie; w strefie alp. dominują łąki i pastwiska, na Niz. Padańskiej — grunty orne i sady, w regionie apenińskim i wyspach — suche pastwiska i sady.

Włochy są jednym z gł. udziałowców handlu świat.; wartość eksportu 366,8 mld dol. USA, importu 379,7 mld dol. USA (2005). Eksport obejmuje gł. urządzenia elektryczne, środki transportu, chemikalia, wyroby przemysłu lekkiego (buty, tekstylia) i spoż. (wina, sery, owoce); import surowców miner. i paliw, chemikaliów, maszyn i środków transportu, artykułów spoż., tytoniu, drewna, bawełny; gł. partnerzy handl.: Niemcy, Francja, Hiszpania, W. Brytania.

wtorek, 6 kwietnia 2010

HISTORIA WŁOCH

Pierwszymi ludami, które osiedliły się na Półwyspie Apenińskim byli Ligurowie. Jednak od VIII w. p.n.e. do największej potęgi doszli Etruskowie. Ich cywilizacja była zorganizowana na zasadzie podobnej do greckich miast - państw. W 509 r p.n.e.

Rzymianie wyzwolili się spod władzy etruskich królów i przyjęli republikańską formę rządów. Władza była podzieloną między dwóch konsulów, których wybierano na okres jednego roku.

Rzymianie wkrótce zjednoczyli lub podbili wszystkie plemiona półwyspu, a od III wieku p.n.e. rozpoczęli podbój sąsiednich krain basenu morza śródziemnego. Utworzenie tak wielkiego imperium opartego na pracy niewolniczej wymusiło zmianę organizacji zarządzania. Po okresie burzliwych walk wewnętrznych i wojnie triumwirów w I wieku p.n.e. władzę dyktatorską objął Juliusz Cezar.

Jego zamordowanie w 44 r. p.n.e. nie ocaliło republiki. Trzynaście lat później jedynym władcą został Oktawian August, ustanawiając pryncypat - rządy monarsze z zachowaniem pozorów rządów republikańskich. Okres jego panowania okazał się również szczytem potęgi imperium.

Jego późniejszemu rozkładowi nie mogły zapobiec reformy Dioklecjana i Konstantyna Wielkiego. Na nic zdało się wprowadzenie dominatu - władzy absolutnej, ani wprowadzenie chrześcijaństwa jako religii panującej.

Najazdy Gotów, Franków i Alemanów od połowy III w n.e. znaczyły początek upadku Imperium Rzymskiego. W 395 r. n.e. cesarstwo rozpadło się na wschodnie i zachodnie. Ostatni cesarz zachodniorzymski - pogardliwie przezwany Romulus Augustinus - został zdetronizowany w 476 r. Na półwyspie Apenińskim swoje państwo utworzyli Ostrogoci.

Choć cesarstwo formalnie przestało istnieć całe kolejne wieki miały zejść na walkach o jego spuściznę. Zwycięzcy przyjęli chrześcijańską religię i zachowali strukturę kościelną.

Gdy północ półwyspu zdominowali Longobardowie i zagrozili Rzymowi, jego biskup wezwał na pomoc germańskich Franków. Ich król Pepin Mały wyparł Longobardów i założył w 754 r. zaczątek Państwa Kościelnego.

Błogosławieństwo biskupa Rzymu, czyli papieża, było niezbędne Frankom dążącym do wzmocnienia swej władzy i odtworzenia cesarstwa. Otton I, król niemiecki, uważający się za spadkobiercę Cesarstwa Franków, podbił Rzym. Tu w 962 r. koronował się na Cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego.

Druga połowa X w. XI w. miały zejść na nieustające walki i spory między cesarzem a papieżem o władzę zwierzchnią.

Spór osłabił władzę jednego i drugiego. Do potęgi zaczęły natomiast dochodzić morskie republiki kupieckie i komuny miejskie. Od XII w. we Włoszech zostało założonych około 200 miast - państw.

Mimo nieustannych walk między nimi w XIV i XV wieku przeżyły one okres niebywałego rozkwitu kultury. W ten sposób zainicjowały w Europie renesans czyli Odrodzenie.

Południe Włoch przeżywało jednak inne koleje losu. W IX wieku uległo najazdowi Arabów, później Normanów, w końcu znalazło pod panowaniem królów hiszpańskich.

Wiek XVI i XVII we Włoszech to okres ekonomicznego upadku. Dopiero pojawienie się Napoleona i upadek feudalizmu zainicjowało ruch zjednoczeniowy. Na nic zdały się postanowienia kongresu wiedeńskiego usiłującego zachować we Włoszech stare porządki.

Ruch narodowowyzwoleńczy - risorgimento - doprowadził ostatecznie (w latach 1860 - 71) do zjednoczenia Włoch pod berłem króla Wiktora Emanuela II.

Frustracja po I wojnie światowej doprowadziła we Włoszech do narodzin faszyzmu. W 1922 r. premierem Włoch został B. Mussolini. Zbieżność jego polityki z Hitlerem przyspieszyła wybuch II wojny światowej.

Obalenie Mussoliniego w 1943 postawiło Włochy w stan wojny z Niemcami. W walkach na froncie włoskim, istotną rolę odegrali Polacy, m.in. 18.05.1944 r. II Korpus Polski zdobył Monte Cassino, a dwa miesiące później wyzwolił Ankonę.

W 1946 r. Włochy zostały ogłoszone republiką. Od 1949 r. stały się członkiem NATO, a w 1957 były współzałożycielem EWG.

wtorek, 30 marca 2010

Miasta Włoch

Turyn

Turyn obecnie rozwinął się jak całe Włochy. Stało się to miasto zaawansowanej technologii i zintegrowanych produktów systemowych. Miasto obecnie stało się bardziej zróżnicowane niż kiedyś, zorientowane jest na uderzanie w kierunku rozwiniętej technologicznie Europie, co wypełnić chce poprzez zaawansowane prowadzone badania.

Stał się stolicą przemysłu motorowego, wspinaczek alpejskich i kina: wspaniałe kolekcje które możemy podziwiać w muzeach tego miasta.

Turyn jest bardzo pięknie geograficznie położonym miejscem, z cudownymi wzgórzami i dolinami, obfituje ono w parki i ogrody, nie wspominając już o wspaniałym połączeniu czterech osobnych rzek przecinających miasto - Po, Dora, Stura i Sangone.



niedziela, 28 marca 2010

Miasta Włoch

Neapol
Historia miasta zawsze była ściśle powiązana z ważnością jego portu. Strategiczne położony Neapol zawsze był istotnym punktem, już odkąd został ustanowiony grecką kolonią około 600 r p.n.e i nadano mu jego obecna nazwę - Neapolis, znaczącą Nowe Miasto. Podbite przez Rzymian w 327 r.p.n.e. stało się ulubioną rezydencją władców i literatów, włączając Nerona. Szczyt swojej świetności Neapol osiągnął gdy Karol I ustanowił go swoją stolicą w 1266 roku. Wraz z sukcesami Aragona Karol powiększał miasto i budował w nim coraz więcej kościołów i pałaców. Hiszpańscy Habsburgowie (1502-1704) naśladowani byli później przez Burbonów, Bonapartego i w końcu Savoyów, gdy Campania stała się częścią zjednoczonych państw włoskich w 1860 roku.

W porównaniu do innych europejskich miast Neapol jest dużym, chaotycznym miejscem, jednak właśnie te rzeczy dają miastu cały urok. Mamy tutaj okolice przestępcze i wydzielone, przyciągające wizualnie turystycznie widoki. Poza wszelkimi wadami tego miejsca większość mieszkańców Neapolu wie w jaki sposób cieszyć się tutejszym życiem. Neapol przyrównany został do Marsylii i określony jako Bombaj Europy. Reputacja miejsca nie powinna jednak odstraszyć potencjalnych turystów, jako że jest tu tak naprawdę o wiele bezpieczniej niż w większości dużych amerykańskich miast, a panujący chaos i zamieszanie w ostatnich latach ulega dość znacznemu zmniejszeniu.




sobota, 27 marca 2010

Miasta Włoch


Mediolan


Miasto w północnych Włoszech. Położone w zachodniej części Niziny Padańskiej, stolica regionu Lombardia. 1,3 mln mieszkańców, zespół miejski 3,9 mln mieszkańców (1996). Mediolan, pełniący funkcję koła napędowego włoskiej gospodarki, nie jest podobny do żadnego innego miasta we Włoszech. Zamglony i mokry w zimie, gorący i parny w lecie, podobny jest do większości dużych miast europejskich. Nie jest miastem niszczejących pałaców, brukowanych placów i la dolce vita. W Mediolanie życie upływa bardzo szybko, w myśl zasady - czas to pieniądz, a konsumpcja i dyscyplina pracy rządzą życiem jego eleganckich mieszkańców. Mediolan nie jest tylko miejscem przemysłowym, dużo w nim historii, warto na przykład odwiedzić takie miejsca jak Accademia Brera, katedrę Santa Maria delle Grazie ("z Ostatnią Wieczerzą" Leonarda da Vinci), Zamek Sforzów, czy kościół św. Ambrożego - patrona miasta. Jakby na przekór brzydocie niektórych części miasta, wizualny aspekt życia bierze się w Mediolanie bardzo na serio. Moda i wzornictwo są dla mediolańczyków pasją oraz przemysłem miliardowych obrotach. Przekona nas o tym już kilka minut jazdy metrem lub krótki spacer ulicami centrum.

piątek, 26 marca 2010

Miasta Włoch



Rzym


Rzym ( Roma) –stolica Włoch, miasto w środkowej części kraju w otoczeniu wzgórz, nad Tybrem, ośrodek administracyjny i polityczny (siedziba prezydenta, ministerstw i urzędów; stolica i główne miasto regionu administracyjno-historycznego Lacjum. Obszar administracyjny 1523 km², liczba ludności 2 544 000.
Miasto położone w środkowych Włoszech, nad rzeką Tyber, w jej dolnym biegu, na wyżynnym, wapiennym obszarze niedaleko wybrzeża morskiego. Stolica kraju i siedziba najważniejszych instytucji życia politycznego i gospodarczego; drugi po Mediolanie ośrodek finansowy i gospodarczy państwa (ważny ośrodek przemysłu samochodowego, elektrotechnicznego, włókienniczego, spożywczego i innych). Wielki węzeł komunikacji lotniczej , kolejowej i drogowej. Rzym posiada także metro (obecnie 2 linie, trzecia aktualnie w budowie). Światowy ośrodek turystyczny z bardzo bogatymi zabytkami starożytności i średniowiecza (kościoły, bazyliki, Koloseum, pałace, akwedukty, fontanny i wiele innych budowli), niezwykle bogate muzea, nowoczesne osiedla mieszkaniowe na przedmieściach.